SOH­BET ................. EBÛ YÛ­SUF

Müc­te­hid­le­rin en bü­yük­le­rin­den­dir. 731 yı­lın­da Kû­fe’de te­vel­lüd ve 798 de Bağ­dadda ve­fât et­di. Ha­lîfe Meh­dî, Hâ­dî ve Hâ­rû­nür­re­şîd zeman­la­rın­da, on­se­kiz se­ne Bağ­dadda kâ­dıl­kud­ât ya’nî tem­yîz re­îs­li­ği yap­dı. De­rin ha­dîs âli­mi idi. Çok ze­ki, kes­kin gö­rüş­lü idi. Oğ­lu Yû­süf de âlim idi. Hâ­rûn ze­ma­nın­da vâ­lî idi.
OĞ­LUN AÇ DE­ĞİL­DİR: İmâm-ı Ebû Yû­suf ye­tim olup, ana­sı çok fa­kir idi. İmâm-ı a’zam Ebû Ha­ni­fe bu­nun kes­kin ze­kâ­sı­nı gö­rüp, ken­di­ne ta­le­be yap­dı. Evi­nin bü­tün ih­ti­yâ­cı­nı, yıl­lar­ca bol­bol im­âm-ı a’zam  te’mîn et­di. An­ne­si yi­ne ma’ni ol­mak is­te­di. İmâm-ı  a’zam bu­yur­du ki (Oğ­lun bu­ra­da aç de­ğil­dir. Bu­ra­da, te­re­ya­ğı, fıs­tık, bâ­dem ez­me­si ye­me­si­ni öğ­re­ni­yor.) İmâm-ı Ebû Yû­suf , kâ­dî iken sa­rây­da Ha­life ile otu­ru­yor­du.Te­re­ya­ğı, fıs­tık, bâ­dem ez­me­si ge­tir­di­ler. Hâ­rûn, (Bun­dan yi­yi­niz! Her za­man gel­mez) de­di. Ebû Yû­suf gül­dü. Hâ­rûn se­be­bi­ni sor­du. Ço­cuk iken, İmâm-ı a’za­mın sö­zü­nü an­lat­tı. İmâ­ma rah­met­le düâ et­ti­ler.

SAĞ­LIK   ................. YÜ­RÜ­MEK
Gün­de, iki sa­at yol yü­rü­mek in­san vü­cu­du için za­ru­rî­dir. Her şey­den ev­vel, ya­ya yü­rü­mek haz­mı ko­lay­laş­tı­rır, iş­ta­hı art­tı­rır, şe­hir ha­ya­tı­nın pek faz­la sars­tı­ğı si­nir­le­ri­mi­zi din­len­di­rir. Faz­la yol yü­rü­yen­ler pek sey­rek baş ağ­rı­sı­na tu­tu­lur­lar.
Ya­ya yü­rü­mek, be­de­nin ve ba­cak­la­rın ada­le kuv­ve­ti­ni de art­tı­rır. Ni­te­kim yol yü­rü­yen hâ­mi­le ka­dın­lar, bu sa­ye­de ko­lay do­ğum ya­par­lar. Bu­na mu­ka­bil, yol yü­rü­me­yen­ler bir ne­vi kö­tü­rüm olup ka­lır­lar.

GÖR­GÜ  .................  TE­LE­FON
Çok sa­mi­mi bir dos­tu­nu­zun evin­de bi­le mec­bur kal­ma­dık­ça te­le­fo­nu kul­lan­ma­yın. Eğer mut­la­ka ora­dan te­le­fon et­me­niz ge­re­ki­yor­sa izin is­te­me­yi as­la ih­mal et­me­yin.