AH­LÂK...............................................HA­DÎS-İ ŞE­RÎF

“İn­san gü­zel hu­yu se­be­biy­le Cen­ne­tin en üs­tün de­re­ce­le­ri­ne ka­vu­şur. (Nâ­fi­le) iba­det­ler, in­sa­nı bu de­re­ce­le­re ka­vuş­tu­ra­maz. Kö­tü huy in­sa­nı Ce­hen­ne­min en aşa­ğı çu­kur­la­rı­na sü­rük­ler.”

TA­RİH  ..........................   16. ASIR­DA İS­TAN­BUL
Ka­nu­ni Sul­tan Sü­ley­man Han za­ma­nın­da, İs­tan­bul’da­ki Fran­sız el­çi­si Gab­ri­el d’Ara­mont’un ka­ti­bi olan Je­an Ches­man şun­la­rı 
kay­de­der:
“Za­bı­ta öy­le­si­ne düz­gün, hu­zur o ka­dar bü­yük­tür ki bu­nu gör­me­yen için inan­mak ade­ta im­kan­sız­dır. Ge­ce­le­yin, şe­hir­le­rin ko­run­ma­sı için, so­kak­lar­da eli so­pa­lı ve fe­ner­li bir tek ki­şi do­la­şır ve Pa­ris­de­ki dev­ri­ye Su­ba­yı ile bü­tün si­lah­şör­le­ri­nin sal­dı­ğı kor­ku­dan da­ha faz­la kor­ku ve­rir.”
Sey­yah Thâ­ve­not da şöy­le de­mek­te­dir:
“Za­bı­ta, dü­ze­nin ko­run­ma­sı­nı sağ­la­yan baş­lı­ca araç­lar­dan bi­ri ol­du­ğun­dan, ka­ide­le­re har­fiy­yen uy­ma­ya son de­re­ce ti­tiz­lik gös­te­rir­ler.”
İs­tan­bul Onal­tın­cı asır­da dün­ya­nın en bü­yük şe­hir­le­rin­den bi­riy­di. Bu­na rağ­men yıl­da bir tek ci­na­ye­te bi­le zor rast­la­nır­dı.

FIKRA..........................       BA­BA­MI Yİ­YE­Nİ GÖ­RE­CEK­TİN
Ço­cuk ba­ba­sıy­le ba­lı­ğa çık­mış­tı. Ak­şa­ma doğ­ru ko­şa ko­şa eve dö­nen kü­çük ba­lık­çı, elin­de­ki bir ba­lı­ğı an­ne­si­ne gös­ter­di.
Ço­cu­ğun he­ve­si­ni kır­mak is­te­me­yen an­ne:
- Ne bü­yük ba­lık bu böy­le, de­di.
- Bü­yük mü? Asıl sen ba­ba­mı yi­ye­ni gö­re­cek­tin an­ne!.