Şİ­İR ................TE­MİZ­LİK

Her sa­bah uya­nın­ca,
Ben bi­li­rim işi­mi.
Yü­zü­mü sa­bun­la­rım,
Fır­ça­la­rım di­şi­mi.

Hiç ağ­rı­maz, çü­rük yok,
İn­ci gi­bi diş­le­rim.
Boş ye­re cep­le­rim­de,
Bek­le­mez ye­miş­le­rim.

TA­RİH  ................  SÜ­LEY­MA­Nİ­YE CA­Mİİ (2)
Sa­adet­lû pa­di­şah Edir­ne­de iken ca­mı için ge­re­ken ih­ti­ma­mın gös­te­ril­me­di­ği­ni bil­dir­miş­ler; “Bu ka­dar bü­yük kub­be­nin dur­ma­sı müm­kün de­ğil­dir” di­ye de de­di­ko­du yap­mış­lar.
Bir gün, mer­mer­ci­le­rin ça­lış­tı­ğı alan­day­dım. Ca­mi­in mih­rap ve min­be­ri­nin ne şe­kil­de oyul­ma­sı ge­rek­ti­ği hak­kın­da, mer­mer­ci us­ta­la­rıy­la gö­rü­şü­yor­dum. An­sı­zın, sa­adet­lû pa­di­şah gel­di­ler. Say­gıy­la se­lâm­la­yıp, el­le­ri­mi ka­vuş­tu­ra­rak hu­zur­la­rın­da dur­dum. Öf­ke ve şid­det­le­ri­ni bel­li ede­rek:
-Ni­çin be­nim ca­mi­im­le il­gi­len­me­yip önem­siz iş­ler­le va­kit ge­çi­rir­sin? Ba­na, bu bi­na ne za­man ta­mam olur, ça­buk ce­vap ver. Yok­sa sen bi­lir­sin, bu­yur­du­lar. Ci­han hâ­ka­nın­dan, şim­di­ye ka­dar işit­me­di­ğim bu ağır hi­tap kar­şı­sın­da şa­şır­dım. An­cak şu söz­le­ri söy­le­ye­bil­dim.
-Sa­adet­lû pa­di­şa­hın dev­le­tin­de, iki ay­da in­şa­al­lah ta­mam olur.
“İki ay sö­zü­ne, pa­di­şah ka­dar ma­iye­ti de şa­şır­dı. Ma­iye­tin­den bi­ri, be­ni ko­ru­mak için:
-Mi­mar Ağa, de­di. Sa­adet­lû pa­di­şah ne bu­yu­rur­lar, işi­tir mi­sin? Bu bi­na, ne za­man ka­pı­sı ka­pa­na­cak şe­kil­de ta­mam olur?
-İki ay ta­mam olun­ca, bu bi­na da ta­mam olur di­ye ce­vap ve­rip, ağ­zım­dan çı­kan ilk söz­den dön­me­dim.
Bu­nun üze­ri­ne, bü­tün şe­hir­de, ne ka­dar işe ya­rar sa­nat­kâr ve us­ta var­sa top­la­dım. Yal­nız gün­düz­le­ri de­ğil, ge­ce­le­ri de ça­lış­tı­rı­yor ve boş bir sa­at bi­le ge­çir­mi­yor­dum. (De­va­mı var)