GÜ­NÜN TA­Rİ­Hİ AN­TEP MÜ­DA­FA­ASI (2)

İki bö­lük, bir man­ga ne­fer usul usul ku­cak­laş­tı. Kul hak­kı­nı he­lâl hoş et­ti­ler. Bü­tün göz­ler Şa­hin Bey’dey­di. 
Düş­man men­zi­le gi­rin­ce, işa­ret ver­di. Ki­mi ka­ra ça­lı­nın di­bi­ne at­la­dı. Ki­mi kör ka­ya­nın be­ri ya­nın­da si­per tut­tu. Şo­se­ye fır­la­yan Şa­hin Bey’in bas­tı­ğı ilk kur­şun ile ha­re­ket baş­la­dı.
Düş­man ön­ce sen­de­le­di. Ba­şı çe­ken sü­va­ri­ler şaş­kın, yı­kıl­dı­lar. Ama, ar­dı ar­ka­sı, kum gi­bi kay­nı­yor­du. Çok sür­me­den, şo­se­nin iki ya­nın­da kıv­rı­lan mit­ral­yöz ta­ra­ka­sı ve ölüm ku­san ba­tar­ya­lar al­tın­da, or­ta­lık ka­rış­tı.
İki bö­lük, bir man­ga ne­fer, bu ateş al­tın­da kor gi­bi eri­yor­du.
An­tep’e gir­mek için tek yol bir köp­rüy­dü son ça­re, Köp­rü­yü uçur­ma­ya ka­rar ver­di­ler. Bu­nu an­la­yan düş­man, da­ha be­ter yük­len­di. Sür’at­le inen zırh­lı bir­lik­ler ko­ca taş köp­rü­yü uçan ku­şa aman ver­mez ni­ce tır­pan ate­şiy­le fe­na biç­ti. Çe­lik nam­lu­lar bir so­luk ara ver­di­ği ze­man, gay­rı tek­mil mav­zer­ler sus­muş­tu....
Sa­de­ce Şa­hin Bey sağ­dı. Oda, omuz ba­şın­dan ya­ra­lıy­dı. Eli­ni son de­fa ta­ban­ca­sı­na at­tı: <<Ha­yır!...>> So­ğuk de­mi­rin ka­nı ca­nı, bü­tün mer­mi­si tü­ken­miş­ti. Bak­tı, düş­man as­ke­ri te­tik­te iler­li­yor­du. Bel­ki de onu gör­müş­ler­di, esir et­me­ye ge­li­yor­lar­dı. Bir hoş gül­dü: <<Gi­di ka­fir! Gi­di kö­pek so­yu! An­tep il­ler ya­man il­ler, ko­maz­lar öcü­mü­zü. Ha’de­yin ge­lin ya!..>>

DAĞ Gİ­Bİ DE­VİR­Dİ­LER, AMA...
Bir­den doğ­rul­du. Yum­ru­ğu­nu göğ­sü­ne vur­du, kük­re­di:
<<Biz sağ iken, yol ver­mez An­tep­li­ler! Sa­vu­lun!...>>
Ge­ne bir mit­ral­yöz ta­ra­ka­sı or­ta­lı­ğı yırt­tı. Ya­ra­lı yi­ği­di dağ gi­bi de­vir­di­ler...
GÜN, ka­ra gün: 27 Mart 1920, Cu­mar­te­si...
(De­va­mı var)