AH­L­K .................. PEY­GAM­BE­Rİ­Mİ­ZİN AH­L­KI

Pey­gam­be­ri­miz yi­ye­cek sa­tın al­ma­ğa gi­der­ken, bir hiz­met­çi kı­zı­nın ağ­la­dı­ğı­nı gör­dü. (Kı­zım, ni­çin böy­le ağ­lı­yor­sun?) bu­yur­du. (Bir ye­hû­dî­nin hiz­met­ci­si­yim, kö­le­si­yim. Pa­zar­dan yağ alıp eve gi­di­yor­dum. Elim­den düş­tü. Hem şi­şe, hem de yağ git­di. Şim­di ne ya­pa­ca­ğı­mı şa­şır­dım) de­di. Pey­gam­be­ri­miz son pa­ra­sı­nı kı­za ver­di. O da bu pa­ra ile yağ ve şi­şe al­dı. Kız­la bir­lik­te ye­hû­di­nin evi­ne ge­lip, ka­pı­yı çal­dı­lar. Ye­hû­dî ka­pı­yı açıp, Re­sû­lul­la­hı gö­rün­ce şa­şı­rıp kal­dı. Ye­hûdi­ye, geç kal­ma­sı­nın se­be­bi­ni an­la­tıp, kı­za birşey yap­ma­ma­sı­nı ri­ca et­ti. Ye­hû­dî, Re­sû­lul­la­hın ayak­la­rı­na ka­pa­nıp, (Bin­ler­ce in­sa­nın baş tâ­cı olan, bin­ler­ce ars­la­nın, em­ri­ni yap­mak için bek­le­di­ği ey ko­ca Pey­gam­ber! Bir hiz­met­ci kız için, be­nim gi­bi bir mis­kînin ka­pı­sı­nı şe­ref­len­dir­din. Yâ Re­sû­lal­lah! Bu kı­zı se­nin şe­re­fi­ne âzâd et­dim. Ba­na îmâ­nı, is­lâ­mı öğ­ret. Hu­zûrun­da müs­li­mân ola­yım) de­di. Pey­gam­be­ri­miz ona müs­li­mân­lı­ğı öğ­ret­di. Müs­li­mân ol­du. Evi­ne gir­di. Ço­lu­ğu­na ço­cu­ğu­na an­lat­dı. Hep­si müs­li­mân ol­du. Bun­lar, hep pey­gam­be­ri­mi­zin gü­zel huy­la­rı se­be­bi ile ol­du.

GÜ­NÜN TA­Rİ­Hİ   .................. EV­Lİ­YA ÇE­LE­Bİ
25 Mart 1611 ta­ri­hin­de, bü­yük ta­rih­çi ve sey­yah Ev­li­ya Çe­le­bi doğ­muş­tur. Genç­li­ğin­de bir ge­ce rü­ya­sın­da Pey­gam­be­ri­mi­zi bir Cami­de gö­rür, “şe­fa­at ya re­su­lal­lâh” di­ye­cek yer­de he­ye­can­la­nıp, ‘se­yâ­hat yâ re­su­lal­lâh” der. O gün­den son­ra­ki öm­rü se­ya­hat­ler­le ge­çer. 17. yüz­yı­lın en bü­yük sey­yah ve ya­zar­la­rın­dan sa­yı­lır. On cildlik seyahatnamesi çeşitli lisanlara çevrilmiştir. 1682 yı­lın­da ve­fat et­miş­tir.
¬ Bağ­lı as­la­na tav­şan bi­le sal­dı­rır.
¬ Bal de­mek­le ağız tat­lı ol­maz.
¥ Ba­lın ol­sun, si­nek bağ­dat’tan gel­ir.