DÎNİ SOHBET ............... DEDİKODU İLLETİ
Her devrin en büyük hastalığı olan dedikodu, İslâmiyette hoş görülmeyen hareketlerdendir. Şirkten sonra en büyük günâh
kabûl edilir.
Bir müslümanın ahlâkında dedikodu, ya’nî gıybet varsa, bu büyük bir eksikliktir.
Bir kimsenin kusurunu, noksanını kötülemek maksadıyle söylemek gıybettir. Yalan söylerse zaten iftirâ olur.
Falanca ırktandır, çöpçü çocuğudur demek, bedeni için, uzundur, kısadır, siyahtır demek, ahlâk bakımından kötü huyludur, gururludur, gevezedir, demek, işinde beceriksizdir, düzensizdir, demek, elbisesi için pantolonu dardır, paçaları çok geniştir, ceketi yırtmaçlıdır demek, binek vasıtası için hergün bozulan bir taka arabası var, külüstür bir bisikleti var demek, evinden bahsederken, daracık odaları var, hân gibi geniş salonu var demek, diğer işlerinde noksanlarını söylemek, meselâ çok yer, çok uyur, çok konuşur, yerinde oturmaz, müsriftir, cimridir, kılıbıktır, hanımı huysuzdur, geçimsizdir, çocukları terbiyesizdir, gibi sözler kötülemek maksadıyla olur, gıybettir.
Bir kimse için el ile kısadır, diye işâret etmek, hâlini belli etmek için topal yürümek, gözünü şaşı yapmak, kendi kötü hallerini sayarak başkalarının kötü olduğunu anlatmak, (meselâ “Ali çok iyidir, fakat o da benim gibi unutkandır, benim gibi câhildir.” demek) hatta kendi kusurlarını sayıp başkasının böyle kötü olduğunu işaret etmek de gıybettir.
Bir kimsenin gıybet edilmesine fırsat verilmemelidir, gıybetine rıza gösterilmediği belirtilmelidir, gıybet edilen müdafaa edilmelidir.
FIKRA ...............GEMİNİZ YOK MU?
Rizeli askerliğini ille de Deniz Kuvvetlerinde yapmak istiyordu.
- “Yüzmesini bilir misin?” diye sordular.
- “Niye soraysunuz da? Ceminûz yok mudur?”
Uluslararası Kamerî Aybaşları ve Hicrî Takvîm Birliği Kongresi 28 - 30 MAYIS 2016 / İSTANBUL - TÜRKİYE