Untitled Document

MANZÛM MENKIBE.............ÎMÂNLI KUL


Bir varmış bir yokmuş, 
Allahın kulu çokmuş,
Bu kullardan birisi, 
Müslümanmış kendisi.
Fakirmiş, fukaraymış, 
Ama îmânı varmış.
Korkarmış Allahından, 
O’nun elîm azabından,
Severmiş Peygamberi, 
Unutmazmış makberi.
Okurmuş Kur’ân-ını, 
Korumuş îmânını.
Kötülüğü men etmiş, iyiliği emretmiş.
Kâfirden nefret etmiş, müslümanı hep sevmiş.
Gün gelmiş saat çalmış, 
Azrâil canı almış.
Soğuk bir Cum’a günü mezarına konulmuş,
Kapkaranlık kabiri birden aydınlık olmuş.
Melekler soru sormuş, cevabını vermiş.
Allah îmânlı kuluna Cenneti  müjdelemiş.
Mezarı Cennet bahçelerinden bir bahçe oluyormuş.
Büyük huzur içinde mahşeri bekliyormuş.
Gün gelmiş, vakit dolmuş,
İnsanlar hazırlanmış, yüce mizân kurulmuş,
Artık herşey bitmiştir, kâfirler pişman olmuş,
Müslümanlar sevinmiş, çünkü şefâat bulmuş,
Kâfirler feryat eder, Cehennem ortasından,
Kişi Cehennemi bulur şeytana aldanırsa,
Kişi Cennetlik olur Allahını tanırsa.

¥ Kendisine yumuşaklık verilen kimseye dünya ve âhıret iyilikleri verilmiştir
¥ Boş fıçı çok tangırdar.

 





Featured Image 01