Untitled Document

MENKIBE .............ALLAH KORKUSUNUN GÖZYAŞLARI


Bilâl-i Habeşî (radıyallahü anh) buyurur: “Âlemlerin efendisi (sallallahü aleyhi ve sellem) dünyadan sefer edince, aydınlık âlem gözümüze karanlık oldu. Bir gün mü’minlerin annesi Âişe’nin ağlamasını işittim.’’
-Ah Muhammed! diyordu. Kapıyı çaldım.
-Ayrılığın yaktığı kalbi yaralının kapısını çalan kimdir? buyurdu.
-Resûlullahın yüksek hanedanının hizmetçisi Bilâldir dedim. Resûlullahın ayrılığı ile nasılsınız? dedim.
-Ey Bilâl, sudan uzak kalan balığın hâli nasıl olur? Ey Bilâl, dün gece rü’yada gördüm ki, Resulullah gök yüzünde meleklerle dolaşıyordu. ‘’Yâ Resûlallah nereye gidiyorsun’’ dedim. ‘’Baban Ebû bekr-i Sıddîkın ruhunu karşılamaya gidiyorum. Bizim yanımıza geliyor.” buyurdu.
Ebû bekr-i Sıddîkın ‘’radıyallahü anh’’ kapısına vardım. İzin istedim yanına oturdum. Kızı Aişe’nin gördüğü rü’yayı anlattım. 
Ebû bekr-i Sıddîk ağladı ve: “Ruhum, yedi kudretinde olan Allahü teâlâ’ya yemin ederim ki dün gece bende aynı rüyayı gördüm. Ey Bilâl git Âişe’yi çağır bana gelsin ve beni son bir defa daha görsün’’ buyurdu. Biz de bu konuşmaları yaparken hazreti Âişe içeri girdi.
-“Babacığım işte yıkanmış temiz bir kefen getirdim.’’ dedi. Ebû bekr-i Sıddîk: ‘’Yavrum! Yıkanmış kefeni bırak müslüman olduğum ilk gün üzerimde bulunan kilimi bana  kefen yapın. Çünkü çok zamanlar Allah korkusundan gözyaşlarımı kilime silerdim. Belki Allahü teâlâ o göz yaşlarımın  hürmetine bana rahmet eder.’’ buyurdu.

HİKMET........................................................ZÜRAFAYA BAK!
Zürafa, yüksek yaylalarda, kayalık, ağaçlık yerlerde yaşar. Cenâb-ı hakkın kendisine ihsân ettiği uzun boynu sayesinde diğer hayvanların yetişemediği yüksek yerlerdeki otlardan, ağaçların tepesinden rızkını temin eder.
 

 





Featured Image 01