Untitled Document

HİKÂYE...................................HAYIRLI EVLAT (2)


Bu söz üzerine Ahmet Dayı derin bir nefes aldı. Başını iki yana salladı.
– Öyle, dedi. Köylü onu çok sevdi. Tabiî benim de çok hoşuma gidiyor. Genci ihtiyarı etrafına toplayıp da, onun tane, tane anlattığını dinlediklerini görünce göğsüm kabarıyor.
– Ne kadar sevinsen azdır. Dînini, memleketini seven gençlere ihtiyacımız var. Yeni yetişenlere yol gösteren, onlara vakitlerini faydalı işlerde değerlendirmelerini öğreten bir oğlun var. Onun sözlerine alınmana şaşıyorum.
– Dediğim gibi kendisinden çok memnunum. Bana karşı çok saygılı davranıyor ama sözleri ağır geliyor. 
– İyice meraklandım. Bu çocuk ne söylüyor da, sana ağır geliyor?
– Halil köye geleli, üç ay kadar bir zaman oluyor, bu üç ayda evdekilerin hepsini namaza başlattı.
– Allahü teâlâ ondan râzı olsun. Ne iyi etmiş.
– Bizim hanım başını örttü. Kızlar örtündü. Çocuklar işe giderken bile birbirlerine soru sorup, ilmihallerini öğreniyorlar. Akşamları, toplanıp, neşeli neşeli konuşuyor, sohbet ediyorlar.
– Elhamdülillah, ne kadar güzel.
– Aslında ben de rahat ediyorum. Eskiden çocuk gürültüsünden eve girilmezdi. Şimdi oturup ders yapıyorlar, tatlı tatlı şakalaşıyorlar. Evin içinde büyük de küçük de belli oldu.
(Devamı var)
FIKRA       PİŞT!
Doktor Mazhar Osman birgün bahçede, el arabasını başaşağı çeken bir hastaya sorar:
- Niye ters itiyorsun?
- Pişt!.. Enayi miyim ben! Dün doğru itiyordum, akşama kadar içinde kum doldurup taşıttılar.
¥ İnkâr eden mahrum kalır.

 





Featured Image 01