Türkiye Takvimi

HİKÂYE..................... BİR ERZURUMLUNUN MEKTUBU

Se­ni ele se­vi­rem ki. Di­ya­cah­san ki ni­ye? Ne bi­lim iş­de ele!
Se­ni gö­ren­de bir hoş olir, ölir, ölir, öli­rem... Ah­şam olir, da­var, na­hır, mal ge­lir, kom­lar, ahır­lar do­lir. Sa­yi­ram, sa­yi­ram bi­ri es­gik. Bi da­ha sa­yi­ram. Bir de ba­hi­ram ki ta­mam. Ama üzü­li­rem. Di­ya­cah­san ki ni­ye? İş­de ele...
Yas­si olir, se­ki­de ey­mek yi­ye­ce­ğam. Ci­vil la­va­şi dü­rüm edir, tam kıt­li­ram, sen ah­lı­ma ge­lir­sen, bo­ğa­zim­da dü­güm­le­nir, yi­ye­mi­rem. Ge­ne di­yir­sen ki ni­ye? İş­de ele...
Anam ör­ti­le­ri se­rir... Gen­di gen­di­mi yi­yi­rem. Oda gi­dir, kül­li bi­çâ­re ga­li­ram. Göz­le­rim sü­zü­lir, uyu­ya­ca­ğım uyi­ya­mi­ram. Ga­fam ga­ri­şir, yü­re­gim sı­hi­şir, ya­ta­mi­ram. Ge­ne di­yir­sen ni­ye? İş­de ele...
Guş­lu­ğa doğ­ri da­li­ram, ha­yal, hül­ya gö­ri­rem, san­ki ya­nım­da­san. Se­vi­nir, se­vi­nir bir hoş oli­ram. Bir de ayı­li­ram ki, yas­tı­ğa sa­rıl­mı­şam. Di­ya­cak­san ki ni­ye? Ama­aan, iş­de ele...
Sa­bah olir, ho­roz­lar ötir, gün do­ğir... Ga­hi­ram ta­vuh­la­ra, cu­luh­la­ra yem ve­ri­rem... Cu­luh­la­ri du­tir du­tir öpi­rem. On­la­ri bi­le se­ne ben­ze­di­rem. Sag­gın de­me ni­ye? Ne bi­lim, iş­de ele...
Gün gi­bi ge­lir, ay gi­bi gi­dir­sen. Be­ni yi­ye yi­ye bi­ti­rir­sen. Hep öm­rüm­den gö­ti­riy­sen. Se­ni sev­di­gi­mi de coh ey bi­lir­sen. Di­yir­sen ki ni­ye? Bi­lir­sen iş­de ele...
Ba­bam be­ni ga­pi­ya goy­mir di­yir­sen. Ey helt yi­yir­sen. Gom­şu­la­ra, emin, bi­bin, ezen gi­le gi­dir­sen... Me­dem ele çıh ca­ma, tır­hı­ca gel! Yü­zün gö­rim, bu da be­ne ye­ter. Sag­gın de­me ni­ye? İş­de ele...

ZEKÂ BULMACASI..............YANGIN MERDİVENİ